Orzecznictwo

 
Zaniechanie lekarza jako podstawa odpowiedzialności za pogorszenie zdrowia pacjenta wyrok SN z 2009-06-17 IV CSK 37/09 Legalis
 

1. Skutki wymienione w art. 444 § 2 KC nie muszą być bezpośrednim następstwem „zdarzenia sprawczego”. Zawinione działanie (zaniechanie) lekarza nie musi stanowić bezpośredniej przyczyny pogorszenia się stanu zdrowia pacjenta. Związek między zachowaniem lekarza a szkodą musi być adekwatny, pozostawać w granicach normalnego powiązania kauzalnego (art. 361 § 1 KC), ale nie musi być bezpośredni. 2. Zaniechanie, obejmujące opóźnienie zawinione przez lekarza, powoduje odpowiedzialność za pogorszenie stanu zdrowia w takim zakresie, w jakim pogorszenie to pozostaje jego normalnym następstwem. Szkoda spowodowana zaniechaniem odpowiednich czynności lub zaniechaniem podjęcia ich we właściwym czasie może polegać na utracie lub zmniejszeniu szans wyleczenia, a także na zmniejszeniu szans na poprawę zdrowia; jeżeli wyrazi się ona w jednej z postaci określonych w art. 444 § 2 KC, będzie stanowić przesłankę zasądzenia renty na jego podstawie. 

Renta wyrównawcza - istota i podstawa ustalania jej wysokości wyrok SN z 2009-02-12 I PK 170/08
 

1. Renta ta ma rekompensować faktyczną utratę możliwości zarobkowych. W orzecznictwie nie ma rozbieżności odnośnie tego, czy poszkodowany jest obowiązany do wykorzystania zachowanej zdolności do pracy. Judykatura od dawna stoi na stanowisku, że poszkodowany obowiązany jest wykorzystać zachowaną zdolność do zarobkowania, jeżeli utracił tę zdolność tylko częściowo 2. Jeżeli wypadek przy pracy nie spowodował całkowitej niezdolności do pracy, a jedynie ograniczył możliwości zarobkowania pracownika, jako podstawę ustalenia wysokości renty wyrównawczej określonej art. 444 § 2 KC przyjmuje się wysokość spodziewanego wynagrodzenia pomniejszonego o wynagrodzenie, które pracownik może uzyskać wykorzystując ograniczoną zdolność do pracy. 

Wina pracownika a prawo do odszkodowania za wypadek przy pracy wyrok SN z 2009-07-08 I PK 37/09 Monitor Prawa Pracy 2009/12/619

Pracodawca musi wypłacić pracownikowi odszkodowanie za wypadek przy pracy, nawet jeśli jest on częściowo spowodowany z jego winy. W takim przypadku sprawca nie ponosi również odpowiedzialności za naprawienie szkody. 

Wyłączenie pracodawcy od udziału w postępowaniu w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej wyrok NSA (N) z 2008-12-12 II OSK 1447/08 Legalis
 

1. W poprzednim okresie, tj. pod rządami ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (t.j. Dz.U. z 1983 r. Nr 30, poz. 144 ze zm.) interes prawny pracodawców (zakładów pracy) w uczestniczeniu w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej wyrażał się w tym, że byli oni zobowiązani do wypłaty jednorazowych odszkodowań poszkodowanym pracownikom, niezależnie od świadczeń wypłacanych z tego tytułu przez ZUS. Ten system świadczeń ustąpił jednak obecnej regulacji zawartej w ustawie z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz.U. Nr 199, poz. 1673 ze zm.), zgodnie z którą wyłącznie od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przysługują świadczenia z tytułu choroby zawodowej. Tym samym doszło do zerwania z obowiązującym poprzednio dualizmem podmiotów zobowiązanych do wypłaty jednorazowych odszkodowań dla poszkodowanych pracowników. W związku z tym, że pracodawca nie jest już zobowiązany do wypłacenia pracownikowi jednorazowego odszkodowania z tytułu choroby zawodowej, odpadła materialnoprawna podstawa do udziału byłego pracodawcy w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie choroby zawodowej. 2. Za materialnoprawną podstawę udziału byłego pracodawcy w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie choroby zawodowej nie może być uważany przepis art. 444 KC, na podstawie którego pracownik mógłby ewentualnie dochodzić od pracodawcy (względnie wszystkich pracodawców, u których był zatrudniony) renty uzupełniającej. Jest to kwestia odpowiedzialności cywilnoprawnej pracodawcy, z którą nie ma bezpośredniego związku interes prawny wymagany do udziału w sprawie administracyjnej, której przedmiotem jest stwierdzenie choroby zawodowej. Z perspektywy odpowiedzialności cywilnej decyzja inspektora sanitarnego (pozytywna jak i negatywna) ma charakter deklaratoryjny. Nie tworzy ona nowego stanu prawnego, lecz wręcz jest tylko dowodem zaistnienia określonego stanu faktycznego. Zatem skoro decyzja inspektora sanitarnego w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej nie wpływa w żaden sposób na ewentualną odpowiedzialność cywilną byłego pracodawcy, w podstawie prawnej tej odpowiedzialności nie można upatrywać materialnoprawnej podstawy kreującej interes prawny byłego pracodawcy uprawniający do wniesienia skargi kasacyjnej. 

Odpowiedzialność pracodawcy wobec pracownika z tytułu rozstroju zdrowia wyrok SN z 2008-10-02 I PK 57/08 Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych 2010/7-8/85/278
 

Odpowiedzialność pracodawcy wobec pracownika z tytułu czynów niedozwolonych, a w szczególności z tytułu rozstroju zdrowia, nie ogranicza się jedynie do charakteru uzupełniającego wobec odpowiedzialności organu rentowego za wywołanie choroby zawodowej. 

Odpowiedzialność pracodawcy za szkodę w przypadku częsciowej utraty zdolności do pracy wyrok SN z 2008-07-09 I PK 12/08 Legalis
 

Pracodawca zobowiązany do naprawienia szkody w rozumieniu art. 444 § 2 KC odpowiada wyłącznie za wyrządzoną szkodę, którą w przypadku częściowej utraty zdolności do pracy stanowi utrata zarobków w części wynikającej z utraty przez pracownika (poszkodowanego) zdolności do pracy. Nie może on natomiast ponosić odpowiedzialności za niemożność realizacji pozostałej poszkodowanemu zdolności do pracy z przyczyn niepozostających w normalnym związku przyczynowym z objętym jego odpowiedzialnością zdarzeniem, które wywołało uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia. 

Moc dowodowa w procesie cywilnym decyzji Państwowego Inspektora Sanitarnego w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej wyrok SN z 2008-06-24 I PK 295/07 Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych 2009/21-22/281/905
 

Decyzja Państwowego Inspektora Sanitarnego stwierdzająca chorobę zawodową pracownika nie jest wiążąca w postępowaniu sądowym dotyczącym cywilnoprawnej odpowiedzialności odszkodowawczej pracodawcy za skutki tej choroby. 

Odpowiedzialność zakładu karnego w zakresie opieki zdrowotnej i warunków odbywania kary pozbawienia wolności wyrok AP Białystok z 2008-02-29 I ACa 613/07 Orzecznictwo Sądów Apelacji Białostockiej 2008/1/12
 

Organem władzy publicznej jest każdy podmiot, który wykonuje władzę publiczną, kształtuje w drodze przymusu sytuację prawną jednostki. Jeżeli wykonuje on zarówno władzę publiczną, jak i funkcjonuje w sferze cywilnoprawnej, należy uznać, że organem władzy publicznej w znaczeniu art. 77 Konstytucji jest tylko wówczas, gdy działa posługując się metodami władczymi lub jeżeli jest zobligowany do podjęcia takiego działania. Spełniając zadania publiczne, a do takich należy realizacja wyroków wymierzonych przez sądy, zakłady karne nie stają się organami władzy w zakresie zapewnienia opieki zdrowotnej i odpowiednich warunków odbywania kary pozbawienia wolności. Nie kształtują w tym zakresie w drodze przymusu sytuacji prawnej jednostki i działają poza sferą imperium. 

Wysokość odszkodowania za uszkodzenie ciała - celowość wydatków wyrok SN z 2008-01-09 II CSK 425/07 Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Cywilna 2008/D/99/28
 

Koszty zakupu samochodu lub innego pojazdu inwalidzkiego należą do kosztów objętych art. 444 § 1 KC, jeżeli jest on konieczny do kompensowania kalectwa osoby poszkodowanej, a w szczególności do kontynuowania pracy zarobkowej wykonywanej przed wypadkiem. 

Zobowiązanie sprawcy szkody do wyłożenia z góry sumy potrzebnej na koszty leczenia poszkodowanego wyrok SN z 2007-12-13 I CSK 384/07 Orzecznictwo Sądów Polskich 2009/2/20/138
 

Okolicznością sprzeciwiającą się uwzględnieniu żądania poszkodowanego wyłożenia z góry przez zobowiązanego do naprawienia szkody sumy potrzebnej na koszty leczenia (art. 444 § 1 zd. 2 KC) nie jest wykazanie, że poszkodowany objęty jest finansowaniem świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych. 

Wpływ możliwości zarobkowych pokrzywdzonego w wypadku na ustalenie wysokości odszkodowania wyrok SN z 2007-12-11 II CSK 348/07 Legalis
 

Na gruncie regulacji z art. 444 § 1 KC - ocena zachowanych przez poszkodowanego i niewykorzystanych przez niego możliwości zarobkowych podlega uwzględnieniu przy ustalaniu wysokości należnego odszkodowania, gdyż rozstrzyga o zakresie szkody pozostającej w normalnym związku przyczynowym z wypadkiem stanowiącym źródło szkody. Zgodnie z brzmieniem art. 361 § 1 KC zobowiązany do odszkodowania ponosi bowiem odpowiedzialność jedynie za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego działania lub zaniechania szkoda wynikła. Nie mieści się zaś w granicach normalnego związku przyczynowego szkoda w takim zakresie, której poszkodowany mógł uniknąć, wykorzystując swoje możliwości zapobieżenia jej powstaniu. 

Zasady obliczania renty wyrównawczej wyrok SN z 2007-10-04 I PK 125/07 Monitor Prawa Pracy 2008/4/170

Rrenta wyrównawcza jest odpowiednia wtedy, gdy rekompensuje faktyczną utratę możliwości zarobkowych poszkodowanego. 

Koszty zakupu mieszkania i jego adaptacji dla potrzeb osoby niepełnosprawnej jako element odszkodowania; granice kompensacyjnej funkcji zadośćuczynienia wyrok SN z 2007-09-13 III CSK 109/07 Legalis
 

1. Dopuszczalne jest, na podstawie art. 444 § 1 KC i art. 361 § 1 KC, pokrycie w ramach odszkodowania kosztów zakupu mieszkania i nieuniknionych kosztów jego przystosowania do potrzeb osoby poruszającej się wyłącznie na wózku inwalidzkim. 2. Zadośćuczynienie nie ma za zadanie zrekompensowania wszelkich możliwych utraconych szans życiowych, lecz tych, które znajdowały się w zasięgu możliwości pokrzywdzonego. 

Odsetki za opóźnienie w wypłacie zadośćuczynienia za uszkodzenie ciała wyrok AP Katowice z 2007-09-07 I ACa 458/07 Orzecznictwo Sądu Apelacyjnego w Katowicach 2007/4/4
 

Stanowisko judykatury odnośnie daty od jakiej winny być zasądzone odsetki za opóźnienie w zapłacie zadośćuczynienia za uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia nie jest jednolite. Do końca lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku w orzecznictwie sądów powszechnych i Sądu Najwyższego dominował pogląd sprowadzający się do stwierdzenia, że w przypadku przedsądowego wezwania do zapłaty zadośćuczynienia odsetki od zasadnie żądanej kwoty winny być zasądzone od daty doręczenia wezwania do zapłaty. Jeżeli ustalenie zasadności żądania wymagało przeprowadzenia przez ubezpieczyciela postępowania likwidacyjnego odsetki zasądzano po upływie terminu o jakim mowa w przepisie art. 817 § 1 KC, o ile nie zachodziły przesłanki o jakich mowa w § 2 tego przepisu. Od przedstawionego wyżej stanowiska sądy zaczęły odstępować na przełomie lat 80-tych i 90-tych XX wieku ze względu na występujące wówczas zjawisko hiperinflacji. Powodowało ono bowiem z jednej strony, że żądane kwoty już po upływie kilku miesięcy stawały się nieadekwatne do krzywdy doznanej przez poszkodowanego, a z drugiej strony Rada Ministrów ustalała wysokość odsetek za opóźnienie w zapłacie w wysokości przewyższającej stopę inflacji. Ze względu na taką sytuację społeczno - gospodarczą w orzecznictwie sądów zaczął obowiązywać pogląd, że wielkość zasądzonych zadośćuczynień winna być ustalana w dacie wyrokowania, a odsetki relatywnie wysokie zasądzano dopiero od daty wyrokowania na przyszłość. Aktualna sytuacja społeczno- gospodarcza jaka istnieje w naszym kraju, wielkość inflacji oraz wysokość odsetek ustawowych za opóźnienie nie pozwalają na uznanie, że w każdym przypadku odsetki od zasądzonego zadośćuczynienia winny być zasądzone od daty wyrokowania na przyszłość. Od kilku lat inflacja w Polsce jest ustabilizowana i wynosi 1 -2 % rocznie. Brak jest więc podstaw do uznania, że istnieje jakaś istotna ekonomicznie różnica pomiędzy wielkością świadczenia, do którego spełnienia dłużnik został wezwany (art. 455 KC w zw. z art. 481 KC), a wielkością świadczenia zasądzonego w wyroku. Zasądzenie w takiej sytuacji odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia od daty wyrokowania w istotny sposób preferuje interesy zobowiązanego. Poprzez odwlekanie spełnienia świadczenia uzyskuje on bowiem nienależną korzyść płynącą z możliwości korzystania z pieniędzy przysługujących uprawnionemu bez konieczności płacenia wynagrodzenia z tego tytułu w postaci odsetek za opóźnienie. Dlatego praktyka polegająca na zasądzaniu od ubezpieczycieli odsetek za opóźnienie w zapłacie zadośćuczynienia od daty wyrokowania skutkuje odwlekaniem ze względów ekonomicznych wypłaty odszkodowań. (...). Reasumując, należy stwierdzić, że obecnie nie zachodzą podstawy do uznania, że od zasądzonych zadośćuczynień w oparciu o art. 445 KC odsetki za opóźnienie winny być zawsze zasądzane od daty wezwania do zapłaty lub od daty wyrokowania. Kwestia ta winna być oceniania i rozstrzygana indywidualnie w każdym przypadku. Inne rozstrzygnięcie winno zapaść w tym przypadku gdy krzywda poszkodowanego może być oceniona już w dacie wezwania do zapłaty, a inna w przypadku gdy proces leczenia poszkodowanego i usuwania skutków doznanego urazu trwa jeszcze w trakcie procesu. 

Rozmiar odszkodowania z tytułu szkody na osobie - koszty związane z pomocą udzielaną przez współmałżonka wyrok SN z 2007-02-15 II CSK 474/06
 

Jeżeli osoba, która uległa wypadkowi nie wymaga stałej, kilkugodzinnej lub wielogodzinnej, codziennej opieki sprawowanej przez jego żonę, a ze względu na stan jego zdrowia, celowe było zapewnienie mu opieki osoby trzeciej, to należy uznać, że nie zachodziła konieczność sprawowania tej opieki jedynie osobiście przez żonę. W takiej sytuacji sąd może zasądzić koszty leczenia obejmujące wynagrodzenie przysługujące osobie mającej stosowne kwalifikacje do opieki nad chorymi w okresie, w którym opieka taka nad powodem była niezbędna i w którym podjęła się jej żona poszkodowanego. 

Rekompensata szkody i krzywdy wyrządzonej niesłusznie zastosowanym środkiem przymusu postanowienie SN z 2007-02-07 V KK 61/06 Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Karna 2007/3/28/42
 

Na podstawie art. 552 § 4 KPK rekompensowane mogą być jedynie szkoda i krzywda, będące bezpośrednim następstwem niesłuszności zastosowanego środka przymusu. Jeżeli natomiast w wyniku sposobu wykonania środka przymusu doszło do dalszych szkód, w szczególności takich, które powodują, że aresztowany czy zatrzymany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej, albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, nic nie stoi na przeszkodzie dochodzeniu od Skarbu Państwa renty (art. 444 § 2 KC), także w postaci skapitalizowanej (art. 447 KC), na drodze procesu cywilnego. 

Warunki przyznania renty wyrównawczej górnikowi pobierającemu rentę wypadkową wyrok SN z 2006-12-20 I UK 196/06
 

Roszczenie górnika inwalidy III grupy (w nowym stanie prawnym: osoby częściowo niezdolnej do pracy) wskutek wypadku przy pracy o rentę uzupełniającą byłoby uzasadnione, gdyby renta wypadkowa oraz zarobki, które górnik mógłby osiągnąć dzięki zachowanej częściowo zdolności do zatrudnienia, były w sumie niższe niż hipotetycznie wyliczona emerytura górnicza. 

Uprawnienie do renty wyrównawczej a wcześniejsza emerytura wyrok SN z 2006-11-15 I UK 150/06 Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych 2008/1-2/19/48
 

1. Trzyletni termin przedawnienia roszczenia o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym (art. 442 § 1 KC), rozpoczyna się w dniu, w którym poszkodowany z kompetentnych źródeł dowiedział się o szkodzie, a nie w dniu, w którym "odczuł realną różnicę w dochodzie". 2. Osiągnięcie wieku emerytalnego i spełnienie innych warunków nabycia prawa do emerytury nie prowadzi do utraty zdolności do pracy zarobkowej i nie daje podstawy do ograniczenia przez sąd obowiązku pracodawcy płacenia pracownikowi poszkodowanemu wskutek wypadku przy pracy renty uzupełniającej (art. 444 § 2 KC) do momentu uzyskania przez pracownika uprawnień do emerytury. 3. Przepis art. 13 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej jest podstawą kompetencji prawotwórczych organu Wspólnoty Europejskiej, a nie podstawą roszczeń jednostki; w związku z tym nie może być podstawą skargi kasacyjnej. 

Bierność w znalezieniu pracy a zwiększenie rozmiarów szkody wyrok SN z 2006-08-02 I UK 50/06 Monitor Prawa Pracy 2007/2/100
 

Okoliczności wskazujące na bierność powoda skutkującą zmniejszeniem szans na znalezienie pracy nie mogą być w żadnym razie potraktowane jako świadczące o przyczynieniu się powoda do powstania lub zwiększenia szkody w rozumieniu art. 362 KC. Powód wykazując małą aktywność w zwiększeniu swoich szans na podjęcie pracy, nie zwiększył rozmiarów szkody, gdyż nie spowodował powiększenia niezdolności do podjęcia pracy. 

Bezprawność zabiegu medycznego wykonanego bez zgody pacjenta wyrok AP Warszawa z 2006-03-31 I ACa 973/05 Orzecznictwo Sądów Apelacyjnych 2008/1/2/39
 

Zabieg medyczny wykonany bez zgody pacjenta jest czynnością bezprawną nawet wówczas, gdy wykonany jest zgodnie z zasadami wiedzy. 

Koszty utrzymania dziecka urodzonego w wyniku gwałtu w razie bezprawnego uniemożliwienia przerwania ciąży uchwała SN z 2006-02-22 III CZP 8/06 Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Cywilna 2006/7-8/123/70
 

Podmiot odpowiedzialny za bezprawne uniemożliwienie dokonania zabiegu przerwania ciąży, będącej następstwem gwałtu, którego sprawca nie został wykryty, ponosi koszty utrzymania dziecka w takim zakresie, w jakim matka dziecka sprawująca osobiste starania o jego utrzymanie i wychowanie nie jest w stanie zaspokoić usprawiedliwionych potrzeb dziecka. 

Szkoda na osobie - ocena stanu płodu i opóźnienie porodu a błąd w sztuce lekarskiej wyrok AP Lublin z 2006-02-21 I ACa 69/06 Prawo i Medycyna 2007/4/130
 

Wadliwe i nieprawidłowe postępowanie lekarzy w ocenie stanu płodu i opóźnienie porodu, co spowodowało niedotlenienie dziecka, skutkujące ciężkim kalectwem i nieuleczalną chorobą, jest błędem w sztuce lekarskiej. 

Renta wyrównawcza - zasady ustalania wyrok SN z 2006-02-07 I UK 301/05 Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych 2007/1-2/29/63
 

Niezdolność do pracy z przyczyn samoistnych nie wyklucza ustalenia prawa do renty wyrównawczej, gdy wynika również z czynu niedozwolonego (art. 444 § 2 KC). 

Prawo pracownika do renty a obowiązki pracodawcy wyrok SN z 2006-02-07 I PK 272/05 Monitor Prawa Pracy - z sali sądowej 2006/3/118
 

Do obowiązków pracodawcy należy pomoc pracownikowi, na jego prośbę, w kwestii przygotowania wniosku o rentę. Zatrudnionemu, który z tego tytułu z winy zakładu poniósł jakieś straty finansowe, przysługuje roszczenie o odszkodowanie, a jeżeli spowodowało to rozstrój zdrowia - o zadośćuczynienie. Konieczne jest jednak wykazanie winy pracodawcy oraz związku przyczynowego między krzywdą lub szkodą a nagannym zachowaniem pracodawcy. 

Określenie „odpowiednia renta” postanowienie SN z 2006-01-05 I UK 185/05
 

Określenie „odpowiednia renta” oznacza kwotę pieniężną odpowiadającą utraconym zdolnościom zarobkowym, zwiększonym potrzebom lub zmniejszonym widokom powodzenia na przyszłość. Wysokość tej renty uzależniona jest od oceny okoliczności faktycznych. Nie można ustalić „sposobu liczenia renty”. 

Ocena związku przyczynowego pomiędzy pobytem w szpitalu a zakażeniem pacjenta wyrok SN z 2005-11-04 V CK 182/05
 

Przyjęcie związku przyczynowego między pobytem pacjenta w szpitalu a doznanym zakażeniem możliwe jest przy ustaleniu prawdopodobieństwa wysokiego stopnia. Ocena, czy zachodzi związek przyczynowy, nie może być jednak oderwana od konkretnego stanu faktycznego. 

Bezprawne uniemożliwienie wykonania zabiegu aborcji - roszczenie odszkodowawcze rodziców wyrok SN z 2005-10-13 IV CK 161/05 Orzecznictwo Sądów Polskich 2006/6/71/328
 

Rodzice dziecka są legitymowani do dochodzenia roszczeń odszkodowawczych za szkodę majątkową obejmującą zwiększenie kosztów utrzymania upośledzonego dziecka ponoszone przez nich w wyniku zawinionego naruszenia przez lekarzy prawa rodziców do planowania rodziny i przerywania ciąży na podstawie art. 4a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7.1.1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (Dz.U. Nr 17, poz. 78 ze zm.). 

Odszkodowanie - pokrycie kosztów przygotowania do innego zawodu wyrok SN z 2005-09-29 II PK 24/05 Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych 2006/15-16/238/650

Naprawienie szkody powstałej w wyniku wypadku przy pracy pracownika fizycznego, polegające na pokryciu kosztów przygotowania do innego zawodu (art. 444 § 1 KC), nie obejmuje kosztów podjęcia oraz ukończenia studiów wyższych i wyczerpuje się w pokryciu kosztów nauki w szkole policealnej. 

Roszczenia uzupełniające pracownika z tytułu wypadku przy pracy wyrok SN z 2005-07-05 I PK 293/04 Wokanda 2005/11/35
 

Dopuszczalne jest dochodzenie przez pracownika od pracodawcy roszczeń uzupełniających z tytułu wypadków przy pracy, opartych na przepisach prawa cywilnego (art. 415, art. 444 i art. 445 KC). Pracownik występując z takim powództwem, nie może się w postępowaniu sądowym powołać jedynie na fakt wypadku przy pracy, który stwierdzony został protokołem powypadkowym, lecz obowiązany jest wykazać przesłanki prawne odpowiedzialności odszkodowawczej: 1) ciążącą na pracodawcy odpowiedzialność z tytułu czynu niedozwolonego, 2) poniesioną szkodę (uszczerbek na zdrowiu), 3) związek przyczynowy pomiędzy zdarzeniem będącym wypadkiem przy pracy a powstaniem szkody.